Η παρέα μας…

ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

Μη μένεις στη μοναξιά σου…Έλα στην παρέα μας…Κάθε Δευτέρα βράδυ στις 8 σε περιμένουμε να διαβάσουμε μαζί το Απόδειπνο και έπειτα ανοικτά και χωρίς προκαταλήψεις, να μιλήσουμε και να ανταλλάξουμε απόψεις για θέματα που σε προβληματίζουν. Έλα να αναζητήσουμε μαζί λύσεις στις δυσκολίες μέσα από μια αγνή παρέα και συντροφιά.

ΕΛΑ ΚΑΙ ΣΥ, ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!

Αρχιμ. Νικόδημος Σιδέρης

ΣΗΜΕΙΟΝ ΑΝΤΙΛΕΓΟΜΕΝΟΝ.ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΑΠΑΝΤΗΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Του μακαριστού Μητροπολίτου Πατρών κυρού Νικοδήμου

«ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον»  (Λουκ. β’ 34).

Με συγκίνησιν πολλήν ο δίκαιος Συμεών κρατεί εις τας αγκάλας του το θείον βρέφος. Η καρδιά του είναι πλημμυρισμένη από αγαλλίασιν. Έχει εστραμμένον το βλέμμα του προς τον ουρανόν και τα χείλη του κινούνται ευλαβικά, δια να προφέρουν θερμήν ευχήν, την οποίαν η μακαρία εκείνη στιγμή έφερεν εις το στόμα του <νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα….>. Ο τρισευτυχισμένος εκείνος πρεσβύτης στρέφεται κατόπιν προς την Παναγίαν, δια να της ειπεί βαρυσημάντους λόγους. Με σοβαρότητα, η οποία χαρακτηρίζει προφήτην φωτισμένον από το Πνεύμα του Θεού και αποκαλύπτοντα τας βουλάς του Υψίστου, λέγει:  < ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον >. Λόγοι αληθώς προφητικοί, τους οποίους η Παναγία ακούει, όχι απλώς με συγκίνησιν, αλλά με δέος. Διότι προφητεύουν γεγονότα θλιβερά και δυσάρεστα, εφόσον μάλιστα συνεχίζονται  με την διαβεβαίωσιν: < καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία >, τ.έ. και την ιδικήν σου μητρικήν καρδίαν θα διατρυπήση δίστομος μάχαιρα. Αι τελευταίαι λέξεις της προφητείας αυτής αναφέρονται εις το Πάθος του Κυρίου, ενώπιον του οποίου θα εσπαράσσετο η μητρική σου καρδία. Τα προηγούμενα όμως προφητικά λόγια < ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον > είχον και έχουν την πραγματοποίησίν των εις πάσαν εποχήν.

  1. < Σημεῖον ἀντιλεγόμενον >. Αφότου ήλθεν εις τον κόσμον ο ενανθρωπήσας Υιός του Θεού, έγινε το σοβαρότερον σημείον της αντιλογίας των ανθρώπων. Η προσωπικότης Του και η διδασκαλία Του υψώνονται ως στήλη φωτεινή που ελκύει οποσδήποτε την προσχοχήν όλων, αλλά και καλεί όλους να λάβουν θέσιν απέναντί της. Αναλόγως δε προς την στάσιν που παίρνουν απέναντι του Χριστού, χωρίζονται πάντοτε εις δύο παρατάξεις οι άνθρωποι. Και όλη η ιστορία της ανθρωπότητος κινείται περί άξονα τον Χριστόν. Αυτός είναι το < ἀντιλεγόμενον σημεῖον >. Άλλοι Τον δέχονται και άλλοι Τον αρνούνται. Άλλοι τάσσονται υπό την σημαία Του, πιστοί στρατιώτες της βασιλείας Του, και άλλοι πολεμούν τα ιδανικά που Εκείνος έγραψε με το Αίμα της θυσίας Του. Και η μετά Χριστόν Ιστορία, δια μέσου ποικίλων γεγονότων, δεικνύει την κίνησιν και την πορείαν που ακολουθεί η καμπύλη της χριστιανικότητος  ή μη της ζωής των ατόμων και των κοινωνιών. Πράγματι! Άτομα και οικογένειες που Τον δέχονται και συμμορφώνονται προς το θέλημά Του έχουν μίαν εξέλιξιν <εις ανάστασιν>, εξέλιξιν ευτυχή, παρ’ όλας τας τυχόν δοκιμασίας των. Αντιθέτως, εκείνοι που παίρνουν αρνητικήν στάσιν και δεν δέχονται υποταγήν εις το θείον Του θέλημα, εξελίσσονται κατά τρόπον που οδηγεί <εις πτώσιν>, δηλαδή επακολουθεί εις αυτούς κατάπτωσις και καταστροφή < σύντριμμα καὶ ταλαιπωρία ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν,  καὶ ὁδὸν εἰρήνης οὐκ ἔγνωσαν > (Ρωμ. γ’ 16-17), διότι το είπε προ ετών ο προφήτης < οἱ μακρύνοντες ἑαυτοὺς ἀπὸ σοῦ ἀπολοῦνται > (Ψαλμ. 27). Και κοινωνίαι ολόκληροι οδηγούνται <εις ανάστασιν> ή εις <πτώσιν>, αναλόγως της επικρατήσεως εις αυτάς χριστιανικού ή αντιχριστιανικού πνεύματος. Υπάρχει και του πολιτισμού πτώσις και ανάστασις (άνοδος), αναλόγως προς το κλίμα και τα ρεύματα που επικρατούν. Με την χριστιανικήν πνοήν προάγεται ο πολιτισμός, και χωρίς αυτήν φθάνει γρήγορα εις την παρακμήν και την δύσιν του. Είναι αδιάψευστος η προφητεία, ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός < κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν….. καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον >.
  2. Ηδη από των ημερών της επιγείου ζωής του Κυρίου ετέθη αυτό το δίλημμα εις τους ανθρώπους, και παρουσιάζετο η Προσωπικότης Του και το κήρυγμά Του ως < σημεῖον ἀντιλεγόμενον > υπο διπλήν έννοιαν. Πρώτον μεν πολλοί διηρωτώντο: < Τίς ἄρα οὗτός ἐστιν; > (Μάρκ. δ’ 41). Μήπως άλλωστε και ο Κύριος δεν ηρώτησε τους μαθητάς Του, δια να ακουσθή η απήχησις της κοινής γνώμης, < τίνα με λέγεται εἶναι; > (Ματθ. ιστ’ 13). Και η απάντησις, εκ μέρους των μαθητών, ήτο: < οἱ μὲν ᾿Ιωάννην τὸν βαπτιστήν, ἄλλοι δὲ ᾿Ηλίαν, ἕτεροι δὲ ῾Ιερεμίαν ἢ ἕνα τῶν προφητῶν >. Αλλά και πάλιν ερωτά ο Κύριος: < Υμεῖς δὲ τίνα με λέγεται εἶναι; >. Και, εξ ονόματός των, ο Πέτρος εκφράζει το αληθές φρόνημα περι του Χριστού, και πανηγυρικώς ομολογεί: < σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος >. (Ματθ, ιστ’ 14-16). Έκτοτε, δια μέσου των αιώνων και των γενεών, όλοι οι σοβαρώς σκεπτόμενοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το ερώτημα τούτο: < τίς ἄρα οὗτός ἐστιν;> Ποιος είναι λοιπόν Εκείνος, ο Οποίος παρουσιάζεται ως θεία μορφή, ως προσωπικότης αγιωτάτη και ως διδάσκαλος υψηλοτάτων αληθειών;

Άλλοι μεν ευλαβώς υποκλίνονται ενώπιον της αγίας Του προσωπικότητος και ευλαβώς υπακούουν εις το θείον Του θέλημα. Και σοφοί του κόσμου και απλοϊκοί του λαού. Υπό την σημαίαν του Κυρίου και επί των γραμμών του Ευαγγελίου Του συναντώνται όσοι ομολογούν πίστιν και αφοσίωσιν εις Αυτόν, λατρεύοντες την θεότητά Του. Άλλοι όμως έχουν τας επιφυλάξεις των. Τον θεωρούν απλώς ως μίαν υπέροχον φυσιογνωμίαν, αλλά προβάλλουν τας αμφιβολίας των εν σχέση προς την Θεότητά Του.

Δεν είναι όμως ο Κύριος μόνον επί του πεδίου της πίστεως < ἀντιλεγόμενον σημεῖον >, αλλά και επί του ηθικολογικού πεδίου. Δια τούτο κυρίως < σχίσμα οὖν ἐν τῷ ὄχλῳ ἐγένετο δι’ αὐτόν >. (Ιω. ζ’, 43). Διότι ο Κύριος δεν προβάλλει μόνον ως διδάσκαλος, αλλά και με την απαίτησιν της συμμορφώσεως της ζωής μας σύμφωνα με την διδασκαλίαν Του. Διχάζονται λοιπόν οι άνθρωποι. Και άλλοι μεν, κατανοούντες ότι η διδασκαλία αυτή είναι η ύψιστη ηθική διδασκαλία, την αποδέχονται και συμμορφώνονται προς αυτήν, άλλοι όμως επαναλαμβάνουν < σκληρός ἐστιν οὗτος ὁ λόγος· τίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν; > (Ιω. στ’ 60). Σκληραί δηλαδή αι απαιτήσεις της διδασκαλίας αυτής, ποίος μπορεί να την ακούει και να την αποδέχεται: στρέφουν λοιπόν τα νώτα και εγκαταλείπουν την γραμμήν του Κυρίου, καθ’ όν χρόνον άλλοι, συνετώτεροι και με ειλικρινεστέραν διάθεσιν, επαναλαμβάνουν δια μέσου των αιώνων: < Κύριε, πρὸς τίνα ἀπελευσόμεθα; ρήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις > (Ιω. στ’ 67). Πού αλλού να καταφύγομεν εκτός από Σένα; Συ δίνεις την ορθήν κατεύθυνσιν του βίου και εξασφάλισιν ζωής αιωνίου.

  1. Ενώ όμως ο Κύριος, κατ’ αυτόν τον τρόπον, παρουσιάζεται ως < σημεῖον ἀντιλεγόμενον > και < κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν >, αναλόγως της στάσεως ενός εκάστου, μένει πένει πραγματικότης ανεπίδεκτος αμφισβητήσεως, ότι ο κάθε άνθρωπος εξάπαντος θα πάρει θέσιν ή μετα του Χριστού, ή κατά του Χριστού. Εκείνο το οποίον φαντάζονται πολλοί, ότι είναι δυνατόν να γίνει, να λάβουν δηλαδή μίαν στάσιν αδιάφορον, και ούτε ένθερμον αποδοχήν της χριστιανικής πίστεως να έχουν, αλλά ούτε και πολεμικήν, είναι αυταπάτη. Διότι < ὁ μὴ ὢν μετ᾿ ἐμοῦ κατ᾿ ἐμοῦ ἐστι, > (Ματθ. ιβ’ 30) είπεν ο Κύριος. Εκείνη η δήθεν ουδετερότης, η οποία και εις τα επίμαχα διεθνή ζητήματα δίδει την εντύπωσιν ότι πρόκειται περί αρνήσεως και απροθυμίας δια σύμπραξιν και βοήθειαν, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει εις τας σχέσεις μας απέναντι του Κυρίου. Διότι ο θέλων να εμφανίζεται ότι είναι αδιάφορος και ουδέτερος, εις την πραγματικότητα είναι αρνητής. Είναι δε και ένοχος, ως σύμμαχος του κακού, και υπολογίζεται εις την παράταξιν των αρνουμένων τον Κύριον και το θέλημά Του. Μεγάλη, δυστυχώς, μερίς των ανθρώπων δεν είναι ούτε θερμοί ούτε ψυχροί. Είναι χλιαροί. Και ο Κύριος λέγει, ότι το χλιαρόν, όταν τίθεται εις το στόμα, προκαλεί εμετόν, (είναι φράσις της Αποκαλύψεως του Κυρίου γ’ 16), δια να δηλώσει ότι μας θέλει θερμούς και αφωσιωμένους εις Αυτόν, με αγωνιστικήν προσπάθειαν και θέλησιν να εφαρμόσωμεν την γραμμήν της διδασκαλίας Του εις τον βίον μας. Αν είμεθα χλιαροί, δεν μας θεωρεί ότι είμεθα μαζί Του. Αντιθέτως θεωρεί ότι οι χλιαροί είναι πραγματικώς ψυχροί και σύμμαχοι εις το κακόν.

Ιδού ποίαι απόψεις, άξιαι πολλής προσοχής, ανακύπτουν από την προφητείαν του δικαίου Συμεών, που ελέχθη κατά την Υπαπαντήν του Κυρίου, την οποίαν σήμερον εορτάζομεν. Ας είναι αι σκέψεις αυταί αφορμή, δια να συνειδητοποιήσει ο καθένας εξ υμών την θέσιν την οποίαν έλαβεν, ή θα λάβει, απέναντι του Κυρίου. Και είθε η κατανόησις αυτή να μας οδηγήσει εις οριστικήν απόφασιν να μείνωμεν πολίται και κληρονόμοι της βασιλείας του Θεού εις τους αιώνας.

Πηγή: Εόρτια Μηνύματα – Κηρύγματα επι ταις εορταίς, Αρχιμανδρίτου Νικοδήμου Βαλληνδρά, Αθήνα 1964

Επιμέλεια Χρήστος Κονταξής Ιεροσπουδαστής

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Νοέμβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  
Αρχείο
ΙΕΡΟΝ ΕΥΧΕΛΑΙΟΝ

epikairoilogoi

Κάθε Δευτέρα ἀπόγευμα καί ὥρα 5:30μ.μ. στόν Ἱερό Ναό μας θά τελεῖται ἡ ἀκολουθία τοῦ Ἱεροῦ εὐχελαίου ὑπέρ ἐλέους καί ὑγείας. Θά ἀκολουθεῖ ἑσπερινό κήρυγμα ἀπό τον Πανοσιολογιότατο Ἀρχιμανδρίτη Νικόδημο Σιδέρη. Θέμα: Ἱστορίες ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ.
Καιρός

Σύνδεση | www.IMKBY.gr

Copyright © [2012]. All Rights Reserved.