Η παρέα μας…

ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

Μη μένεις στη μοναξιά σου…Έλα στην παρέα μας…Κάθε Δευτέρα βράδυ στις 8 σε περιμένουμε να διαβάσουμε μαζί το Απόδειπνο και έπειτα ανοικτά και χωρίς προκαταλήψεις, να μιλήσουμε και να ανταλλάξουμε απόψεις για θέματα που σε προβληματίζουν. Έλα να αναζητήσουμε μαζί λύσεις στις δυσκολίες μέσα από μια αγνή παρέα και συντροφιά.

ΕΛΑ ΚΑΙ ΣΥ, ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!

Αρχιμ. Νικόδημος Σιδέρης

ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΙΩΑΝΝΗΝ ΤΟΝ ΕΛΕΗΜΟΝΑ 12 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

987_9785_jhgdj_87648ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΜΑΣ

Του Μακαριστού Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου

«Ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα» (Α’ Κορ. ιβ’ 31)

Είναι γνωστή η διάθεσις των ανθρώπων να εξασφαλίζουν δια τον εαυτόν τους τα καλύτερα εξ όλων των αγαθών. Επί της γραμμής αυτής, την οποίαν εκ φύσεως ακoλουθούν οι άνθρωποι, ο απόστολος Παύλος ετοποθέτησε μίαν προτροπήν αναφερομένην εις πνευματικόν ζήτημα «ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα». Να αναπτύσσετε ζήλον, λέγει, και να επιδιώκετε τα καλύτερα και τα ωφελιμότερα εκ των χαρισμάτων. Και η αγία μας Εκκλησία σήμερα άριστα δύναται να επαναλάβει την προτροπήν ταύτην του θείου Αποστόλου, επί τη εορτή του εν αγίοις πατρός ημών Ιωάννου του Ελεήμονος, του μεγάλου αυτού Ιεράρχου της Αλεξανδρείας, όστις εφήρμοσεν εμπράκτως την γραμμήν αυτήν, την οποίαν ο θείος Παύλος χαράσσει. Πράγματι, εζήλωσε τα χαρίσματα τα κρείττονα. Εις ολόκληρον την σταδιοδρομία που επεδίωξε χαρίσματα ουράνια. Και διεκρίθη εξαιρέτως με το χάρισμα της ελεημοσύνης και της αγαθοεργίας, εξ ου και «ελεήμων» κατ’ εξοχήν ονομάσθη, έθεσε δε το ψυχικόν αυτού χάρισμα τούτο εις την υπηρεσίαν και προς ωφέλειαν της κοινωνίας. Είναι διδακτικόν το παράδειγμά του και επίκαιρος, επί τη εορτή του, η εμβάθυνσις εις την παραγγελίαν του αποστόλου Παύλου «ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα».

  1. Εν τούτοις, θα πρέπει να προσέξωμεν την λέξιν «χαρίσματα», με την οποίαν ο απόστολος ονομάζει όλας εκείνας τας δωρεάς, τας οποίας ο Θεός παρέχει εις τους ανθρώπους. Πράγματι, ό, τι έχομεν και ό, τι περικοσμεί την προσωπικότητά μας είναι, κατά κανόνα, δωρεά του Θεού. Χάρισμα είναι κάτι το οποίον δεν οφείλεται εις την ιδικήν μας διάθεσιν και προσπάθειαν. Οι άνθρωποι εν γένει είναι ποικιλοτρόπως προικοδοτημένοι από τον Θεόν. Έχουν τάλαντα ποικίλα, προσόντα διάφορα και «χάρες», όπως κοινώς λέγονται. Και συναίσθησις όλων μας πρέπει να είναι, ότι όλα αυτά είναι δωρεαί του Θεού, είναι η προίκα την οποίαν ο Δημιουργός Θεός έδωκεν εις τα τέκνα Του, είναι το κεφάλαιον με το οποίον ο Θεός μας επροικοδότησεν. Ο απόστολος Παύλος δεν αναφέρεται τόσον εις τα ιδιαίτερα και εξαίρετα τάλαντα, τα οποία διαθέτουν ορισμένοι άνθρωποι, αλλά αναφέρεται κυρίως εις χαρίσματα ψυχικά, τα οποία είναι ευρύτερα και συνηθέστερα, και προέρχονται βεβαίως από τον Θεόν κατ’ αρχήν. Πατριάρχαι Αλαξανδρείας και άλλων θρόνων έγιναν πολλοί. Αλλά το ψυχικόν μεγαλείον του Αγίου Ιωάννου ως ελεήμονος ελάχιστοι έχουν. Αναντιρρήτως, κάθε ένας από τους ανθρώπους έχουν έμφυτον κάποιο χάρισμα. Ακόμη και άνθρωποι με πολλάς ελλείψεις και κακίας δεν παύουν να έχουν και ορισμένες «χάρες». Έχουν προικοδοτηθεί και αυτοί από τον θεόν, και παρουσιάζουν έμφυτα κάποια καλά στοιχεία, τα οποία, εάν καλλιεργηθούν, εάν επεκταθούν και εάν κατακτήσουν ολοκληρωτικά την προσωπικότητα, θα γίνουν στοιχεία βελτιώσεως του ανθρώπου.
  2. Δια τούτο ο απόστολος Παύλος προσθέτει την λέξιν «ζηλοῦτε δὲτὰχαρίσματα τὰ κρείττονα», δια να τονίσει ότι χρειάζεται ζήλος εις την επιδίωξιν της βελτιώσεως, την οποίαν ο κάθε άνθρωπος οφείλει να επιθυμεί. Διότι έχομεν μεν έμφυτα τα χαρίσματα, τα οποία ο Θεός μας έδωκε (και δύναται να λεχθεί μετά βεβαιώτητος ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη έχει λάβει από τον Θεόν κάποιο χάρισμα), αλλ’ ως προς αυτήν την θεοδώρητον βάσιν, την οποίαν έχωμεν έμφυτον, είναι ενδεχόμενον δύο τινά να επακολουθήσουν ή να εξουδετερωθεί και να εκμηδενισθεί και τελείως να χαθεί, αν δεν υπάρχει αξιοποίησις, ή, αντιθέτως, να προαχθεί, να αυξηθεί και να πολλαπλασιασθεί και να γίνει καλύτερος ο άνθρωπος. Είπεν πάλιν ο απόστολος Παύλος, ότι είναι «ἀμεταμέλητα  τὰ χαρίσματα καὶ ἡ κλῆσις τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. ια’ 29). Δηλαδή εκείνο το οποίον ο Θεός έδωκεν εις έκαστον άνθρωπον δεν το αναιρεί και δεν το ανακαλεί. Εν τούτοις, ενώ από της πλευράς του Θεού το χάρισμα δεν ανακαλείται, είναι επόμενον από της πλευράς του ανθρώπου να μειωθεί η ισχύς αυτού ή και τελείως να ματαιωθεί η επίδρασις αυτού. Γίνεται εκμηδένισις του χαρίσματος, αν δεν γίνει αξιοποίησις αυτού. Εδώ φαίνεται το χρέος το οποίον βαρύνει κάθε χριστιανόν, το χρέος, να καλλιεργούμε τα χαρίσματα και εν γένει την προσωπικότητά μας. Είμεθα όπως ο αγρός, ο οποίος θέλει καλλιέργειαν. Εάν καλλιεργηθεί, θα αποδώσει καρπούς. Εάν δε δεν καλλιεργηθεί και μείνει χέρσος, θα γεμίσει αγκάθια και τριβόλους. Κατ’ αναλογίαν, αν αφήσει κανείς τον εαυτόν του ακατάρτιστον και ακαλλιέργητον, και αν δεν καταβάλλει την πρέπουσαν προσπάθειαν προς βελτίωσιν, τότε συμπνίγονται και τα έμφυτα χαρίσματα και ο άνθρωπος παρουσιάζεται με κακίας μόνον, ενώ θα ήτο δυνατόν να παρουσιάζει αντ’ αυτών τα εύοσμα άνθη των αρετών. Αλλά χρειάζεται, όπως είπομεν, ζήλος, χρειάζεται διάθεσις, χρειάζεται προσπάθεια και δη και κατανόησις ποίου είδους προσπάθεια απαιτείται. Η πνευματική δε καλλιέργεια, και κυρίως η χριστιανική μόρφωσις είναι εκείνη που οφείλει και προάγει τον άνθρωπον. Διότι δεν λείπει συνήθως η κοινή μόρφωσις από τους ανθρώπους. Δεν λείπουν τα μορφωτικά στοιχεία τα οποία ο πολιτισμός του 20ου αιώνος πλουσίως παρέχει. Λείπουν μάλλον τα στοιχεία της κατά Χριστόν μορφώσεως. Λείπει η γνώσις του θελήματος του Θεού και η οικειοποίησις και αποδοχή της γραμμής την οποίαν ο Χριστός εχάραξεν. Είναι, επομένως, δια τον χριστιανόν επιβεβλημένον καθήκον, να γνωρίζει το θέλημα του Θεού πλήρως και να το ακολουθεί πιστά. Και εις την προσπάθειαν της επιγνώσεως και προσοικειώσεως του θείου θελήματος θα εύρει την πρέπουσαν καλλιέργειαν και η ψυχική εκείνη πτυχή η αντιστοιχούσα προς τα προσωπικά χαρίσματα εκάστου. Αφ’ ενός λοιπόν η εκ μέρους του Θεού προικοδότησις, και εφ’ ετέρου η εκ μέρους ημών προσπάθεια και αύξησις και επέκτασις των χαρισμάτων, θα συντελέσουν άριστα εις την δημιουργίαν χρηστιανικής προσωπικότητος.
  3. Τέλος, είναι εξ ίσου χαρακτηριστική και η άλλη λέξις την οποίαν περιέλαβεν εις την προτροπήν του ο απόστολος: «ζηλοῦτε δὲτὰχαρίσματα τὰ κρείττονα». Παρετήρησεν ένας εκ των ιερών ερμηνευτών της Αγίας Γραφής, ότι ο απόστολος Παύλος δεν είπε τα «μείζονα» αλλά τα «κρείττονα». Δηλαδή δεν συμβουλεύει να επιδιώκομεν τα μεγαλύτερα, τα εντυπωσιακώτερα, τα περιβεβλημένα εξωτερικώς με κύρος και αυθεντίαν μεγάλην, αλλ’ είπεν να επιδιώκει ο άνθρωπος εκείνα δια των οποίων γίνεται πηγή οφελείας εις τους άλλους και εις την κοινωνίαν. Από της απόψεως αυτής ο άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων είναι μέγας ενώπιον του Θεού και όχι δια το Πατριαρχικόν του αξίωμα, αλλά δια τας ελεημοσύνας του. Πολλοί έχουν την ιδέαν ότι, επειδή κατέχουν μεγάλα αξιώματα και χαρίσματα, είναι βέβαιον ότι θα σταδιοδρομήσουν καλώς με αυτά. Και άλλοι, διότι δεν ανήλθον εκεί που θα ήθελον, διατηρούν ένα αίσθημα μειονεκτικότητας, κλείνουν μέσα τους ένα παράπονον πικρόν, που εξελίσσεται πολλάκις εις απογοήτευσιν, η οποία παραλύει τον άνθρωπον και τον καθιστά άχρηστον και μη ωφέλιμον εις τον εαυτόν του και εις την κοινωνίαν. Ο χριστιανός όμως θα σκεφθεί διαφορετικά, κατά το πνεύμα της διδασκαλίας του Αποστόλου. Θα σκεφθεί ότι, και με μικρότερα χαρίσματα και με μικρότερα μέσα, είναι δυνατόν να γίνει χρήσιμος και ωφέλιμος, αν συνειδητοποιήσει καλώς ότι εκείνο το οποίον διαθέτει (τάλαντα, χάρισμα, θέσιν, αξίωμα κτλ.) είναι κλήσις και αποστολή. Έστω και αν φαίνεται μικρόν, έστω και αν δεν είναι εις την κορυφήν της κοινωνικής πυραμίδος, εάν ανταποκριθεί εις τον λόγον του αποστόλου, «ζηλούτε» ώστε τα χαρίσματά σας να είναι «κρείττονα» και κοινωνικώς ωφέλιμα και καρποφόρα, θα αισθάνεται ότι πάντως διαθέτει τα μέσα, τα οποία του επιτρέπουν και να ζήσει και να αποδώσει και να γίνει κοινωνικώς ωφέλιμος. Εγνώρισε πολλούς η κοινωνία, μικρούς μεν και ασήμους ίσως, αλλά ευεργετικώτατους εις κοινωνικήν χρησιμότητα. Πώς να συγκριθεί, επί παραδείγματι, ο πτωχός οικογενειάρχης, ο άσημος, ο οποίος με τον ιδρώτα του προσώπου του, αλλά και με τον πλούτον της ψυχής του, εμόχθησε και παρουσίασεν εις την κοινωνίαν τέκνα, τα οποία διεκρίθησαν και διέπρεψαν, (πώς να συγκριθεί ο οικογενειάρχης αυτός) με ένα άλλον διαθέτοντα υλικά μέσα και κοινωνικούς τίτλους, όστις όμως δεν έχει ψυχικόν πλούτον, έχει μάλλον πτωχή ψυχήν, και διαθέτει απλώς μόνον φενάκην εντυπωσιακήν, καρπούς δε και κοινωνικήν απόδοσιν μηδέν; Δεν είναι λοιπόν ταυτόσημα τα «μείζονα» προς τα «κρείττονα». Είναι δυνατόν τα μείζονα να μη είναι κρείττονα, ενώ τα κρείττονα είναι ουσιαστικώς μείζονα και πολύτιμα.

Αυταί αι απόψεις του θείου αποστόλου είναι πολύ ενισχυτικαί δια τους χριστιανούς και έχουν πολλήν κοινωνικήν σημασίαν. Με την παρήγορον λοιπόν αυτήν σκέψιν, ότι ο Θεός μας έδωκε τα χαρίσματα που μας χρειάζονται εις την ζωήν, και με την βεβαιότητα ότι δια της προσπάθειάς μας μπορούν – συν Θεώ – άριστα να αξιοποιηθούν, ας ζητήσωμεν «τα χαρίσματα τα κρείττονα» παρά του Θεού, ο Οποίος, δια των πρεσβειών του αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος, είθε να δώσει εις ημάς «πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν καταβαῖνον».

Πηγή: Εόρτια Μηνύματα – Κηρύγματα επι ταις εορταίς, Αρχιμανδρίτου Νικοδήμου Βαλληνδρά, Αθήνα 1964

Επιμέλεια Χρήστος Κονταξής Ιεροσπουδαστής

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δεκέμβριος 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Νοέ    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  
Αρχείο
ΙΕΡΟΝ ΕΥΧΕΛΑΙΟΝ

epikairoilogoi

Κάθε Δευτέρα ἀπόγευμα καί ὥρα 5:30μ.μ. στόν Ἱερό Ναό μας θά τελεῖται ἡ ἀκολουθία τοῦ Ἱεροῦ εὐχελαίου ὑπέρ ἐλέους καί ὑγείας. Θά ἀκολουθεῖ ἑσπερινό κήρυγμα ἀπό τον Πανοσιολογιότατο Ἀρχιμανδρίτη Νικόδημο Σιδέρη. Θέμα: Γένεσις, ἑρμηνεία τοῦ πρώτου βιβλίου τῆς Ἁγίας Γραφῆς.
Καιρός

Σύνδεση | www.IMKBY.gr

Copyright © [2012]. All Rights Reserved.