Η παρέα μας…

ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

Μη μένεις στη μοναξιά σου…Έλα στην παρέα μας…Κάθε Δευτέρα βράδυ στις 8 σε περιμένουμε να διαβάσουμε μαζί το Απόδειπνο και έπειτα ανοικτά και χωρίς προκαταλήψεις, να μιλήσουμε και να ανταλλάξουμε απόψεις για θέματα που σε προβληματίζουν. Έλα να αναζητήσουμε μαζί λύσεις στις δυσκολίες μέσα από μια αγνή παρέα και συντροφιά.

ΕΛΑ ΚΑΙ ΣΥ, ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!

Αρχιμ. Νικόδημος Σιδέρης

Η αναγγελία….

Έχουν περάσει τέσσερις περίπου μήνες από τότε που ο Εμμανουήλ έφυγε. Μοιάζει σαν χτες, έχει χαραχτεί για πάντα στην καρδιά μου!

Η ιστορία του άρχισε στις είκοσι του περασμένου Αυγούστου, ένα καλοκαιριάτικο πρωινό, όταν η ζωή ανατράπηκε και πήρε μια απρόσμενη στροφή, όταν ο δρόμος που άνοιξε ξαφνικά, δεν ακολούθησε τη φυσική του πορεία. Επιστρέφαμε με τα παιδιά από ένα μακρύ ταξίδι μερικών χιλιάδων χιλιομέτρων, στη διάρκεια του οποίου επισκεφθήκαμε φίλους παλιούς και τόπους όπου είχαμε παλιά κατοικήσει. Ήταν μια επιστροφή δύσκολη που την έκανε δυσκολότερη μια ίωση που μας πείραξε όλους, τον ένα μετά τον άλλο. Η κατάστασή μου χειροτέρευε, δε μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου. Στο φίλο γιατρό που καλέσαμε επειγόντως, ανέφερα την πιθανότητα να ήμουν έγκυος. Του φαινόταν απίθανο κάτι τέτοιο για μένα, στα σαράντα πέντε μου χρόνια και μόλις τρεις εβδομάδες από μια υστερεκτομή, που είχε προγραμματιστεί για τις δέκα Σεπτέμβρη! Ανήσυχος μπροστά σ’ αυτή την απερίγραπτη κατάσταση, ζήτησε εξετάσεις αίματος. «Για να ησυχάσεις», μου είπε. Λίγες ώρες αργότερα έσκασε η βόμβα: ήμουν έγκυος πέντε εβδομάδων!

Εμείς μόλις ολοκληρώσαμε ένα απίστευτο ταξίδι, χωρίς να υποψιαζόμαστε ότι  το πέμπτο μας παιδί άρχιζε κιόλας διακριτικά τη μυστική ζωή του.

Άνεμος πανικού με περικύκλωσε, θύελλα σηκώθηκε στην καρδιά και στο μυαλό μου και μ’ άφησε εντελώς σαστισμένη. Ελπίδα μιας νέας ζωής, που είχε ήδη δυο φορές χαθεί τα προηγούμενα χρόνια, γιατί ξεκινούσε τώρα που ετοιμαζόμουν για την οριστική παραίτηση από τη μητρότητα; Αυτό το πέμπτο παιδί που τόσο καιρό περίμενα, γιατί να κάνει την εμφάνισή  του τόσο αργά; Μυστήριο της ζωής, μυστήριο της τελευταίας ώρας… Πώς να μείνεις ήρεμη στο πρώτο υπερηχογράφημα ακούγοντας αυτή τη μικρή καρδιά να χτυπάει την ώρα που ετοιμαζόσουν να γυρίσεις σελίδα; Αν είναι αλήθεια ότι υπάρχουν δύσκολες στιγμές στη ζωή μιας γυναίκας, αυτή σίγουρα δεν ήταν από τις εύκολες… Ήμουν άναυδη, ανίκανη να αντιδράσω μπροστά σε μια τέτοια αναστροφή της πορείας μου.

Τα παιδιά ανησυχούσαν, άλλος λίγο, άλλος πολύ, καθένας ανάλογα με τη δική του δυνατότητα να συλλάβει το ασύλληπτο. Η μητέρα τους κουρασμένη, άρρωστη, ήταν αλλού, με τα μάτια συχνά κόκκινα, χαμένης τους παράξενους μαίανδρους της εσωτερικής της ζωής. Η Οντ, η πρώτη μας κόρη, που θα έφευγε για λίγες μέρες για ένα εξάμηνο σπουδών, είχε ανακαλύψει τι συνέβαινε. Το τρυφερό της βλέμμα, η ευθυμία της, η σιγουριά της για το μέλλον στάθηκαν η πρώτη μου ανακούφιση, ένας φάρος στην καταιγίδα των αντικρουόμενων συγκινήσεων. Δεν έφθανε όμως αυτό για να ξαναπιάσω το δρόμο της μητρότητας που τον θεωρούσα τελειωμένο! Και πάλι μαμά ύστερα από λίγους μήνες, τι τρέλα σ’ αυτή την πρώτη αναγγελία, τι απρόβλεπτη ανατροπή, αλλά και πόση… γλύκα τελικά, αν ήθελε κανείς να δει στο βάθος του ορίζοντα!

Έπρεπε να βρω τη δύναμη να σηκώσω τα μάτια και να δεχτώ να αντιμετωπίσω αλλιώς τη ζωή μας, που τον προηγούμενο μόλις χρόνο είχε ήδη αντέξει μια ριζική αλλαγή μ’ αυτή την ένατη μετακόμιση. Δεν ήταν ότι κινδύνευε η καλορυθμισμένη μου ρουτίνα, αλλά σ’ αυτή την περίπτωση ήταν κάπως δύσκολο να το επωμιστώ. Για άλλη μια φορά η ζωή ανέτρεπε τα πάντα στο πέρασμά της, κι εγώ έσερνα τα πόδια μου ανήμπορη ν’ αντιδράσω. Έπρεπε όλα να ξεκινήσουν από την αρχή: οι πάνες, τα μπιμπερό, οι άγρυπνες νύχτες. Να αναθεωρήσω το κάθε  τι στην οργάνωση μιας οικογένειας που οι πρωτότοκοι ήταν ήδη μεγάλοι. Αλλά και να ξαναβρώ τα πρώτα χαμόγελα, τις πρώτες λέξεις και τα πρώτα βήματα, να απολαύσω την απόλυτη εγκατάλειψη ενός βρέφους στη μητρική αγκαλιά, να μπω και πάλι στη μεγαλειώδη περιπέτεια να παρακολουθήσω το άνθισμα μιας καινούριας ζωής, με τις καθημερινές της ανάγκες αλλά και το δικό της μερίδιο στο όνειρο!

Να μην αφεθώ στην άχρηστη ανησυχία για το αύριο, αλλά να αφήσω τις μέρες να εκπληρώσουν το έργο τους, για να προετοιμαστώ να υποδεχτώ το πέμπτο παιδί μας.

Σιγά σιγά, όχι χωρίς δυσκολία, η προοπτική που διαγραφόταν για την ερχόμενη άνοιξη έπαιρνε τη θέση της στο μυαλό μου. Όσο για την καρδιά μου, αυτή είχε κιόλας μαλακώσει απ’ αυτό το μικράκι που είχε παραβιάσει την πόρτα μας και γαντζωνόταν τόσο δυνατά στη ζωή, την ώρα που ο γιατρός περίμενε μια τρίτη αποβολή.

Ο Ξαβιέ, ο άντρας μου, μες στη χαρά της καινούριας πατρότητας, τον φανταζόταν κιόλας να μπουσουλάει στην πελούζα… Τα τρία μας αγόρια, που το έμαθαν ο ένας μετά τον άλλο, ήταν κατάπληκτοι. Μπορούσε, λοιπόν, να μεγαλώνει ακόμη η οικογένεια! Μόνο ο Λοράν, που για δώδεκα χρόνια κρατούσε τη θέση του πιο μικρού, εξακολουθούσε να διεκδικεί τη θέση του και δυσκολευόταν να παραδώσει τη σκυτάλη.

Επιστρέψαμε από τις διακοπές μας, η ημερομηνία της υστερεκτομής ξεχάστηκε. Ένα ακόμη υπερηχογράφημα ήρθε να επιβεβαιώσει ότι όλα πήγαιναν καλά. Το μωρό μεγάλωνε, έπαιρνε μορφή. Προσάρμοζα κι εγώ την καινούρια μου ζωή στο ρυθμό της ηλικίας μου –έπρεπε να συμφιλιωθώ με το προφανές, το σώμα μου πια δεν ήταν είκοσι χρόνων! Κουνιάδες και φίλες, από τις πρώτες που το έμαθαν, συγκινημένες με τούτη την απρόσμενη εγκυμοσύνη, με συντρόφευαν σ’ αυτή την καταπληκτική ιστορία.

Η γλύκα του φθινοπώρου πλησίαζε κι εγώ άρχιζα να σκέφτομαι το χώρο που έπρεπε να εξοικονομήσω μέσα στο διαμέρισμά μας, να καταγράψω στο μυαλό μου τη λίστα με τις αγορές που έπρεπε να ξαναγίνουν, μια και όλα τα είχα σιγά σιγά δώσει μετά τη γέννηση του Λοράν. Το υπερηχογράφημα του τρίτου μήνα είχε προγραμματιστεί για τις είκοσι οκτώ του Σεπτέμβρη και θα σηματοδοτούσε την επίσημη δήλωση της εγκυμοσύνης μου, καθώς ο γιατρός μου είχε προτιμήσει να το κάνει το αργότερο δυνατόν.

Ήταν μια μέρα φωτεινή, μ’ έναν ήλιο ακόμη ζεστό. Με συνόδευε ο Ξαβιέ και στο δρόμο συζητούσαμε για τον τοκετό, χαρούμενοι και έκπληκτοι, σαν νεαροί μέλλοντες γονείς-το θαύμα της ζωής βλέπετε-, που μας πηγαίνει πάντοτε μπροστά.

Δε χρειάστηκε παραπάνω από μισή ώρα για να ναυαγήσουν όλα! Ο χειριστής του υπερηχογράφου με ψυχρό και απόμακρό επαγγελματισμό άρχισε με τα λόγια: «δε μ’ αρέσει καθόλου αυτό». Στην οθόνη φαινόταν καθαρά μια διαυγής ζώνη στον αυχένα, σημάδι σοβαρής χρωμοσωμικής ανωμαλίας. Έπρεπε να περιμένουμε τουλάχιστον μια τρισωμία 21! Μας άφησε μόνους, έπειτα από μια τέτοια διάγνωση στην αίθουσα της εξέτασης χωρίς κανένα άλλο σχόλιο, χωρίς μια κουβέντα συμπάθειας και εμφανίστηκε είκοσι λεπτά αργότερα για να μας δώσει το υπερηχογράφημα με τα αποτελέσματα. Δεν έμενε πια παρά να αναζητήσουμε την πόρτα της εξόδου για να βρεθούμε μόνοι στο πεζοδρόμιο, σαν δυο ναυαγοί στην αμμουδιά, εκμηδενισμένοι. Πληγωμένη κατάκαρδα έκλαιγα με λυγμούς στην αγκαλιά του Ξαβιέ. Το στερνοπούλι μας που είχε παραβιάσει το πεπρωμένο μας για να έρθει να κατοικήσει κοντά μας, πώς μπορούσε να είναι τόσο βαριά πληγωμένο; Ερώτημα φοβερό που η καρδιά των γονιών δε μπορεί να αντέξει, ερώτημα που ήδη ξέραμε ότι δε θα ήταν το τελευταίο.

Ο τροχός τη ζωής είχε μόλις πάρει μια τρομακτική στροφή. Πού μας οδηγούσε; Ο γυναικολόγος μου που ειδοποιήθηκε αμέσως τηλεφωνικά κανόνισε να βρεθούμε αμέσως στην πανεπιστημιακή κλινική με έναν ειδικό στην προγεννητική πρόγνωση την ερχόμενη Δευτέρα στις οκτώ το πρωί.

Πρώτη μας δουλειά ήταν να βρούμε λίγη γαλήνη, να ηρεμήσουμε περνώντας ένα Σαββατοκύριακο οικογενειακά, χωρίς να αφήσουμε να φανεί η παραμικρή ανησυχία. Η καρδιά μου φλεγόταν, το μυαλό κλονιζόταν, ωστόσο έπρεπε να τηρήσουμε τα προσχήματα και να ζήσουμε την καθημερινότητα με τη γλυκιά της απλότητα.

Από τα ξημερώματα όμως της Δευτέρας, μετά την αναχώρηση των παιδιών για τα σχολειά τους, ο ανεμοστρόβιλος ξανάρχισε την τρελή του κούρσα και με τσακισμένη την καρδιά ξαναπήγαμε με τον Ξαβιέ στο νοσοκομείο. Η ηρεμία και η προσοχή του γιατρού που μας υποδέχτηκε στάθηκε για μας ένα πρώτο στήριγμα.

Το καινούριο υπερηχογράφημα επιβεβαίωσε τη βαριά πρόγνωση. Ο γιατρός Ν. ξεδίπλωσε μπροστά στα μάτια μας τις διάφορες περιπτώσεις και τις πιθανότητες να συμβαίνει μια από αυτές: τρισωμία 13, τρισωμία 18 και άλλες δυσπλασίες με βάρβαρα ονόματα… Παρ’ ότι έθετα ερωτήματα, στην πραγματικότητα δεν άκουγα πια. Στην καρδιά μου είχε απλωθεί ένα αλλόκοτο μούδιασμα και την ίδια στιγμή ο πόνος γινόταν αβάσταχτος, η βία των λέξεων αφόρητη, οι νοερές εικόνες φρικτές. Μιλούσαμε για ένα τρομερό μέλλον και το μέλλον αυτό ήταν του παιδιού μας. Σαν τις βολές μιας τρελής παρτίδας μπιλιάρδου, οι λέξεις συγκρούονταν μέσα στο μυαλό μου, τίποτε όμως δεν είχε πια σημασία. Μόνο ο πόνος βασίλευε παντοδύναμος –τα είχε διαλύσει όλα και με είχε αφήσει εκμηδενισμένη.

Η λογική του Ξαβιέ ξανάρχιζε το διάλογο. Πώς μπορούμε να είμαστε απόλυτα σίγουροι για την ορθότητα της διάγνωσης; Με δεδομένη τη φάση εγκυμοσύνης μου, ο γιατρός μάς ενημέρωσε ότι έπρεπε να περιμένουμε άλλους δυο μήνες για να προχωρήσουμε σε αμνιοπαρακέντηση και να δούμε το αποτέλεσμά της…

Η άλλη λύση ήταν μια βιοψία τροφοβλάστης –λίγο πιο παρακινδυνευμένη, λίγο πιο οδυνηρή, αλλά άμεσα εφικτή. Καθώς η αναμονή μέσα στην αβεβαιότητα μας φαινόταν αδύνατη, επιλέξαμε αυτή τη λύση χωρίς καθυστέρηση. Σηκωθήκαμε να φύγουμε αφού το επόμενο ραντεβού είχε ήδη καθοριστεί, όταν ο γιατρός έβαλε στο χέρι μου ένα φύλλο χαρτί με δυο αριθμούς τηλεφώνου, τον προσωπικό του στο νοσοκομείο και τον αριθμό της γραμματέως του. Μέσα στην ομίχλη του πόνου μου το χαρτί αυτό έμοιαζε σαν τη σημαδούρα που ρίχνεις σε ένα ναυαγό, σαν το σκοινί που πετάς στον ορειβάτη που χάνει την ισορροπία του, μια λυτρωτική ανάσα.

Αδιάφορος για όλα ο χρόνος έπαιρνε το συνηθισμένο του ρυθμό. Οι μέρες περνούσαν με τη δική της ιδιομορφία η καθεμία –κάτω από τη φαινομενικά ήρεμη επιφάνεια-, όμως ο πόνος σαν ηφαίστειο είχε εισβάλει στην καρδιά μου. Βογκούσε κάποτε, ξεχείλιζε κι ύστερα ξαφνικά ειρήνευε, λογικευόταν αλλά ήταν πάντα εκεί, περιμένοντας μαζί μ’ εμένα τη συνέχεια των γεγονότων. Η ζωή με τον αμείλικτο ρυθμό της ευθυγράμμιζε τις απαιτήσεις της για να παραμείνουμε στο παιχνίδι.

Δευτέρα οκτώ Οκτωβρίου οκτώ το πρωί, στον ίδιο χώρο το ίδιο ραντεβού, αυτή τη φορά για να πραγματοποιηθεί η βιοψία. Ο ίδιος ο χρόνος σημάδευε το βήμα του με κολασμένο συγχρονισμό.

Η επέμβαση έγινε παράλληλα με υπερηχογράφημα. Ο γιατρός Ν. ξαναεξέτασε το μικρό μας, το έβλεπα μέσα από τα δάκρυά μου να σαλεύει στην οθόνη. Η διαυγής ζώνη είχε κατά πολύ ελαττωθεί, εμφανίστηκε όμως ένα καινούριο εύρημα εξίσου τρομακτικό: η καρδιά δεν ήταν σωστά στη θέση της, είχε ήδη συμπιεστεί στα δεξιά από κάποιο άλλο όργανο.

Σήμαινε μήπως αυτό μια κήλη διαφράγματος; Ήταν πολύ νωρίς για να το ανιχνεύσουμε οριστικά, το σίγουρο ήταν ότι αυτό το ενδεχόμενο μείωνε ακόμη περισσότερο τις πιθανότητες να επιζήσει το παιδί μας… Βλέποντας τη θλίψη μου μια βοηθός νοσηλεύτρια με πλησίασε κι έκλεισε το χέρι μου στο δικό της –μια χειρονομία που με ένωνε και πάλι με τον  κόσμο των ζωντανών, την ώρα που ο θάνατος προετοίμαζε το έδαφος-, μια κίνηση αγάπης, σημείο παρουσίας και συμπάθειας, που κράτησε σ’ όλη τη διάρκεια της εξέτασης.

Λίγες ώρες αργότερα πιστέψαμε σχεδόν με ανακούφιση ότι ξεκινούσε η διαδικασία μιας ακόμη αποβολής, αλλά όχι, το μωρό ήταν εκεί αποφασισμένο για τα καλά να γαντζωθεί στη ζωή.

Γύρισα στο σπίτι εξαντλημένη αλλά ήρεμη, Τα αποτελέσματα θα έβγαιναν σε οκτώ μέρες! Καινούρια παύση, νέο σκαλοπάτι στον καθημερινό ρυθμό για να ξαναπάρουμε ανάσα και έκπληκτοι να δούμε εκείνους που είναι γύρω μας. Όλα έμοιαζαν αλλιώτικα και ήταν ωραίο να απολαμβάνεις την ευκαιρία της ζωής, να μπορείς να εκτιμήσεις καλύτερα την αξία του καθενός και της κάθε στιγμής. Δεν ήταν πολύ αργά για να ανοίξουμε τα μάτια και να δούμε ότι όλο αυτό ήταν ένα «δώρο!».

Το επόμενο πρωί στις οκτώμισι με ξάφνιασε ένα τηλεφώνημα. Ήταν ο γιατρός Ν. Προφανώς ήθελε να μάθει τα νέα μου κι εγώ συγκινημένη από το ενδιαφέρον του τον καθησύχασα. Ωστόσο, κι ενώ το κεφάλι μου κόντευε να εκραγεί, άκουσα να μου μιλά για τα αποτελέσματα που μόλις είχε μάθει. Η μόνη λέξη που κατάφερα να συγκρατήσω ήταν τρισωμία 18. Η καρδιά μου χτυπούσε άτακτα έκλαιγα με λυγμούς, ήμουν σε κατάσταση πανικού και δεν άκουγα πια τίποτε. Ευτυχώς ήμουν ακόμη ξαπλωμένη, διαφορετικά θα είχα ίσως σωριαστεί από το σοκ! Και τώρα τι κάνουμε; Με γλυκό τρόπο παρά τη βαρύτητα της διάγνωσης μου απάντησε ότι ποτέ μέχρι τώρα δεν είχε δει μια τέτοια εγκυμοσύνη και μάλιστα σε τέτοιο στάδιο να συνεχίζεται και ότι σίγουρα είναι πάντα πολύ δύσκολο για ένα ζευγάρι να συνέλθει.

Η διακοπή της κύησης ήταν άραγε ο μοναδικός, ο μοιραίος δρόμος μπροστά σε μια τέτοια διάγνωση; Σίγουρα το αποτέλεσμα μιας τέτοιας εγκυμοσύνης θα είχε άσχημη κατάληξη και το μωρό μας ήταν καταδικασμένο σε μια πολύ σύντομη ζωή, χωρίς η ιατρική να μπορεί να επιχειρήσει κάποια παρέμβαση για να το σώσει. Με μια πιθανή κήλη διαφράγματος μαζί με τρισωμία 18 δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να μπορέσει να ζήσει πολύ μετά τον τοκετό. Είχαμε μπροστά μας ένα φοβερό αδιέξοδο…

Ένα ρήγμα πόνου είχε ανοίξει στην καρδιά μου. Έτρεμα μπροστά σ’ αυτό που μας περίμενε, δε θυμόμουν καν πώς  τελείωσε ο διάλογός μου με το γιατρό ούτε ότι ειδοποίησα τον Ξαβιέ να ’ρθει επειγόντως. Βρισκόμαστε κι οι δυο στο μάτι ενός απίστευτου τυφώνα: εκείνος πρότεινε να ακολουθήσω τη συμβουλή του γιατρού, το μυαλό μου έλεγε «ίσως», η καρδιά μου ούρλιαζε από τη θλίψη. Εγκλωβισμένοι σ’ αυτό το στρόβιλο της απόλυτης οδύνης δεν ξέραμε πού να στραφούμε ούτε πώς να δούμε αυτό τον πειρασμό της λογικής που μας απομάκρυνε από τη λογική της καρδιάς.

Τις τελευταίες δώδεκα μέρες προλάβαμε να ολοκληρώσουμε μια αληθινή κάθοδο στην κόλαση, την ίδια ώρα που το μικρό μας, γαντζωμένο πάντα στη ζωή, είχε κιόλας κλείσει τρεις μήνες ενδομήτριας ζωής.

Κατέρρεα μπροστά στη φοβερή προοπτική αυτού που μας περίμενε από δω και πέρα. Με την άφιξη του πέμπτου μας παιδιού θεωρήσαμε ότι είχαμε βρεθεί σε ένα καινούριο μονοπάτι ζωής και σήμερα ανακαλύπταμε σε ποιο μονοπάτι θανάτου ήμασταν ανεπανόρθωτα εγκλωβισμένοι… Βαριά καταδίκη για τους γονείς. Ο αγώνας απέβαινε άσκοπος, η μάχη ήταν χαμένη εξ αρχής. Μια παράδοξη εγκυμοσύνη, τόσο ιδιαίτερη από την πρώτη στιγμή, καθώς η ζωή εναγκαλιζόταν το θάνατο!

Παράλυτη από τον πόνο και την αγωνία δεν τολμούσα πια να σκεφτώ το παιδί μου, το μικρό αγαπημένο που κρυβόταν στα σπλάγχνα μου. Η αναπηρία του, οι δυσμορφίες του με τρόμαζαν, δεν ήθελα καν να τις φαντάζομαι, ο λαιμός μου σφιγγόταν. Ήθελα να ουρλιάξω αλλά ήχος δεν έβγαινε. Το ασύλληπτο, αυτό που δε συμβαίνει παρά μόνο στους άλλους, ήταν τώρα εδώ μπροστά μας… Τελικά ήταν μια εγκυμοσύνη για το τίποτε, μπορούσα να τη διακόψω λες και δεν είχε συμβεί; Όταν τα γεγονότα της ζωής δεν έχουν πια σημασία και μας συνθλίβουν την καρδιά, όταν πρέπει να προχωρήσουμε και να επιζήσουμε, πώς να παραμείνουμε στον κόσμο των ζωντανών; Πώς να ανασυγκροτηθούμε και να ξαναβρούμε το δρόμο της ζωής; Πού να βρω την απάντηση; Δεν ήξερα καν αν ήταν δυνατόν από ιατρική άποψη να συνεχίσω την εγκυμοσύνη μου και από το ίδιο τούτο βράδυ να αντέξω το βλέμμα των μεγαλύτερων παιδιών, να ξαναβρώ τη θέση της μητέρας γι’ αυτά, να είμαι διαθέσιμη, οικεία και τρυφερή, παραμένοντας αληθινή και κρατώντας σφικτά μες στην καρδιά μου  τη μοίρα του μικρού τους αδερφού –ένας αβάσταχτος διαμελισμός τον οποίο έπρεπε πάση θυσία να αντέξω.

Μέσα από τα δάκρυα της αβάσταχτης θλίψης προαισθάνθηκα ένα πολύ πολύ μικρό δρόμο, ένα τόσο δυσδιάκριτο και λεπτό  πέρασμα, που εύκολα θα μπορούσα να χάσω από τα μάτια μου, ένα δρόμο άγνωστο ίσως αδύνατο, που τον άνοιγε όμως η θύρα της αγάπης. Σαν να ερχόταν από τα βάθη μια στεντόρεια φωνή:

Όταν μοναδική σου λογική είναι η Αγάπη,

μοναδικό τραγούδι και λιμάνι της ζωής σου…

Μια ηλικιωμένη φίλη, καθηγήτρια της γενετικής, που κλήθηκε κατεπειγόντως μας διαβεβαίωσε ότι ακόμη και  με αυτή την πρόγνωση ήταν εφικτό να συνεχίσω την εγκυμοσύνη και μας περιέγραψε την πορεία. Μπορούσα να παραμείνω διαθέσιμη γι’ αυτό το μωρό, μπορούσα να το συνοδεύσω μέχρι το τέλος της μικρής του ζωής, όπως αυτή είχε προγραμματιστεί, χωρίς να διακινδυνεύσω τη δική μου ζωή, χωρίς να διακινδυνεύω να υποφέρει το ίδιο, χωρίς λυσσαλέες προσπάθειες να το κρατήσω στη ζωή μετά τη γέννησή του. Θα ζούσε ολόκληρη τη ζωή του συντροφευμένο από τη στοργή μας και θα αποκοιμιόταν γλυκά για την άλλη… στην ώρα του, αμέσως μετά τον τοκετό ή αργότερα, ανάλογα με τις φυσικές του δυνατότητες να ζήσει αυτόνομα.

Μέσα σ’ αυτό το απίστευτο αδιέξοδο που βρεθήκαμε φάνηκε ξαφνικά μια αχτίδα φωτός κι αποκάλυψε ένα δρόμο σίγουρα δύσκολο, μια διέξοδο άγνωστη, που θα ’πρεπε να την πιάνουμε κάθε μέρα από την αρχή, που σηματοδοτούσε όμως την έξοδο από αυτή την άβυσσο, ένα δρόμο σωτηρίας όπου οι καρδιές των γονιών αναπαύονταν: θα παραμέναμε ταπεινοί συνοδοιπόροι στον πονεμένο προορισμό του, χωρίς να γίνουμε αυτουργοί του προαναγγελθέντος θανάτου του…

Ανακουφισμένοι κάπως παρά τον οξύ πόνο μας, συμφωνήσαμε με τον Ξαβιέ να αρνηθούμε την πρόταση της άμβλωσης, ώστε να μην έχουμε εμείς οι ίδιοι υπογράψει το αίτημα της ευθανασίας του παιδιού μας, να μην έχουμε εμείς επισπεύσει το δικό του θάνατο. Προαισθανόμουν βαθιά μέσα μου ότι το να προτρέξουμε των γεγονότων δε θα έλυνε τίποτε.

Θέλαμε λίγο χρόνο και για τον εαυτό μας, να γαληνέψουμε από αυτή τη βίαιη ακολουθία  γεγονότων κα ακόμα θέλαμε να του αφήσουμε ολόκληρη τη μικρή ζωή του, το μόνο και μοναδικό πλούτο του, για να μπορέσει να ανακαλύψει την αγάπη μας. Να πάρουμε μια ανάσα πριν από το θάνατο με τον οποίο είχαμε αναπότρεπτα συνδεθεί. Να αναβάλουμε την τελική αποτυχία ή μάλλον να την τοποθετήσουμε στη φυσική της θέση. Να δώσω χρόνο στον εαυτό μου να συμφιλιωθεί με τη φρικτή σκέψη ότι θα έχανα το πιο μικρό μου παιδί. Να κερδίσουμε μέρες για να το γνωρίσουμε και να κρατήσουμε την ανάμνησή του. Να πλησιάσουμε, μέσα από το ρυθμό της καθημερινότητας, την όχθη από την οποία θα ταξίδευε…

Όταν ο θάνατος αγγίζει από τόσο κοντά την αρχή της ζωής, ο χρόνος του γιατρού ίσως δεν είναι ο ίδιος με το χρόνο της μητέρας. Αφού δεν υπήρχε άλλη λύση για το μωρό μας, τότε ήθελα να φτάσω όσο γίνεται πιο βαθιά στη σχέση μου μαζί του. Όπως ακριβώς θα είχα κάνει με οποιοδήποτε από τα άλλα μου παιδιά, αν μας ανακοινωνόταν η προοπτική ενός θανάτου που πλησιάζει. Τι σημασία είχε η ηλικία; Ήταν το πέμπτο παιδί μας, που είχε έρθει τελευταίο για να φύγει πρώτο… Γιατί να μην του προσφέρω τη θέση του παρά τη σύντομη διάρκεια που ήδη είχε προαναγγελθεί για τη ζωή του;

Προστατεύοντάς το με το δικό μου σώμα, ενώπιον του ήδη προαναγγελθέντος θανάτου του, του έδινα τη ζωή, ολόκληρη τη ζωή του, για να εγγραφεί μέσα στην οικογένειά μας, στην ιστορία όλων μας και στην καρδιά του καθενός μας.

Και δεν ήταν μια πορεία θανάτου αλλά μια εκπληκτική ορμή αγάπης. Παρά τη λύπη που σε διακατέχει, να μπορείς να αγαπάς μέχρι τέλους αυτόν, τον πληγωμένο της ζωής, να επιλέγεις να τον κρατήσεις έτσι όπως είναι, με τον πλούτο της παρουσίας του και το βάρος της αναπηρίας του.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ένα παιδί για την αιωνιότητα» της Ιζαμπέλ ντε Μεζεράκ 

πηγή Ο ιστοχώρος της “Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Νοέμβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  
Αρχείο
ΙΕΡΟΝ ΕΥΧΕΛΑΙΟΝ

epikairoilogoi

Κάθε Δευτέρα ἀπόγευμα καί ὥρα 5:30μ.μ. στόν Ἱερό Ναό μας θά τελεῖται ἡ ἀκολουθία τοῦ Ἱεροῦ εὐχελαίου ὑπέρ ἐλέους καί ὑγείας. Θά ἀκολουθεῖ ἑσπερινό κήρυγμα ἀπό τον Πανοσιολογιότατο Ἀρχιμανδρίτη Νικόδημο Σιδέρη. Θέμα: Ἱστορίες ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ.
Καιρός

Σύνδεση | www.IMKBY.gr

Copyright © [2012]. All Rights Reserved.