Η παρέα μας…

ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

Μη μένεις στη μοναξιά σου…Έλα στην παρέα μας…Κάθε Δευτέρα βράδυ στις 8 σε περιμένουμε να διαβάσουμε μαζί το Απόδειπνο και έπειτα ανοικτά και χωρίς προκαταλήψεις, να μιλήσουμε και να ανταλλάξουμε απόψεις για θέματα που σε προβληματίζουν. Έλα να αναζητήσουμε μαζί λύσεις στις δυσκολίες μέσα από μια αγνή παρέα και συντροφιά.

ΕΛΑ ΚΑΙ ΣΥ, ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!

Αρχιμ. Νικόδημος Σιδέρης

Κυριακή Δ Λουκά (Σπορέως) Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου.

M.P.Nikodimos«Τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη;»

Γνωστήν εικόνα της αγροτικής ζωής διηγείται η παραβολή του ι. ευαγγελίου σήμερον. Ομιλεί δια τον σπείροντα γεωργόν, όστις  «ἐξῆλθεν τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ».

Κατά την παραβολήν, μέρος του σπόρου «ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν καὶ κατεπατήθη…», άλλο έπεσεν εις έδαφως πετρώδες, «καὶ φυὲν ἐξηράνθη» άλλο «ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό» και άλλο έπεσεν ευτυχώς εις εύφορον τόπον, «γῆν ἀγαθήν», και εκαρποφόρησε πλουσίως.

Πέραν όμως των γνωστών τούτων περιστατικών της σποράς των αγρών ενδιαφέρει το βαθύτερον νόημα της παραβολής. «τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη;», ηρώτησαν οι μαθητές. Και ο Κύριος το εξήγησεν. Θα το εξηγήσει και ο άμβων.

  1. Κατ’ αρχήν, « ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ». Τον έσπειρε πρωτίστως ο Χριστός και έπειτα οι Απόστολοι. Και εξακολουθεί να σπείρεται υπο της Εκκλησίας δια του κηρύγματος.

Ερωτάται δε, ποία είναι η επιδεκτικότης, η καλλιέργεια και η καρποφορία του αγρού της ψυχής ενός εκάστου εκ των ακροατών; Είμεθα «Θεοῦ γεώργιον». Και ο επουράνιος Πατήρ «ὁ γεωργός ἐστι». Ζητεί δ’ εξαπαντός «λαβεἶν τους καρπούς αὐτοῦ». Η χριστιανική μας ποιότης εξαρτάται από την απόδοσιν και αύξησιν εις αρετήν και εις τα έργα της βασιλείας του Θεού. Συνέχεια

Ομιλία Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου εις την εορτήν του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου.

nikodimosΤινές δε άνδρες κολληθέντες αυτώ επίστευσαν, εν οις και Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης(Πράξεις.ιζ 34)

Ητο το γεγονός της ημέρας η ομιλία του Αποστόλου Παύλου εις τον Άρειον Πάγον προς τους Αθηναίους. Είχε σχεδόν βραδιάσει. Και ενώ εις όλην την πόλιν των Αθηνών εγίνοντο ήδη πολλαί συζητήσεις δια την παράδοξον και πρωτάκουστον ομιλίαν του Αποστόλου, μία ευχάριστος συνάντησις αναμένει τον Παύλον. Ενώ εβάδιζε προς το κατάλυμά του, είδε μερικά πρόσωπα να τον ακολουθούν. Ήθελον να ακούσουν περισσότερα δια τον Ιησούν και την διδασκαλίαν Του. Τον πλησιάζουν και τον συνοδεύουν. Ένας εξεχώριζε μεταξύ των. Και συνεστήθη εις τον Απόστολον ως ο Διονύσιος, μέλος του Αρείου Πάγου. Ητο ο πρώτος καρπός του κηρύγματος του Θείου Αποστόλου. Αξιόλογος καρπός, ομολογουμένως. Ένας Αρεοπαγίτης εγίνετο στέλεχος της Εκκλησίας εις τας Αθήνας. Και μία αξιόλογος γυναίκα, η Δάμαρις, «και έτεροι συν αυτοίς» απετέλεσαν την πρώτην , μικράν μεν, αλλ’ εκλεκτήν χριστιανικήν ομάδα την Αθηνών. Η προσχώρησις της ομάδος αυτής εις την χριστιανικήν παράταξιν δεν ήτο μικράς σημασίας. Προσωπικότητες, όπως ο Αρεοπαγίτης Διονύσιος, να εξυπνίσουν το πρωί μέσα εις την ειδωλολατρικήν ατμόσφαιραν, και το βράδυ να ευρεθούν χριστιανοί, δεν ήτο τόσον ευεξήγητον. Είναι όμως πολύ διδακτική η μεταστροφή αυτή του Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, ώστε επιβάλλεται να εμβαθύνομεν σήμερον εις τα αίτια αυτής. Συνέχεια

«Ποιός μπορεί να σωθεί;»

tanarulbogat-620x440Στο απογοητευτικό ερώτημα των Μαθητών: «Ποιός μπορεί να σωθεί;», το οποίο θέτουν με βάση την ανθρώπινη πείρα και λογική, ο Χριστός απαντά: «Αυτό είναι αδύνα­το για τους ανθρώπους· για τον Θεό όμως όλα είναι δυνα­τά».

Κάτι ανάλογο συμβαίνει γενικότερα και με την ανθρώ­πινη λογική, όταν έρχεται αντιμέτωπη με μεγάλα και σο­βαρά πνευματικά ζητήματα. «Άραγε, πώς η παρουσία του Θεού μπορεί να μπει στη ζωή των ανθρώπων; Γιατί ο Θεός κάνει την πίστη τόσο δύσκολη;», διερωτάται ο άν­θρωπος μέσα στις αμφιβολίες.

Πίστη και λογική

Πίστη είναι «ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έ­λεγχος ου βλεπομένων», μας λέγει η Αγία Γραφή. Είναι η βεβαιότητα ότι υπάρχουν όλα όσα η χριστιανική μας ελ­πίδα αποκαλύπτει, χωρίς ακόμη να έχουν γίνει απτά. Εί­ναι αποδοχή πραγμάτων που, ενώ δεν τα βλέπουμε, η πί­στη μας πληροφορεί ότι είναι πιο βέβαια κι απ’ όσα αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας. Με αυτή την εμπιστοσύνη και υπακοή στον λόγο του Θεού ανοίγουν νέες δυνατότητες στη ζωή. Η θέληση οπλίζεται με νέα δύναμη και επιμονή, διότι στηρίζεται στη βεβαιότητα ότι «ουκ αδυνατήσει παρά τω Θεώ παν ρήμα». Συνέχεια

Ο Χριστός μάς συγχωράει τα πάντα και ζητεί να κάνομε κι εμείς το ίδιο στους αδελφούς μας ( Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου)

paravoli_talanton_030Ενδέκατη Κυριακή του Ματθαίου σήμερα, αγαπη­τοί. Ο Χριστός μιλάει στους Μαθητάς και Απο­στόλους Του για τη συγγνώμη, τη συγγνώμη που δίνει ο Θεός στους ανθρώπους και οι άνθρωποι δίνουν στους συνανθρώπους των. Κι αυτό μάς το δίνει καλύτερα με μια παραβολή. Και μας λέει:

«Ήταν ένας βασιλιάς, που θέλησε να λογαριαστεί με τους φοροεισπράκτορές του. Και καθώς λογαριαζό­τανε, του έφεραν έναν φοροεισπράκτορα, που όφειλε μύ­ρια τάλαντα, —μεγάλο ποσό και υπερβολικό.— Κι ε­κείνος έπεσε στα πόδια του και τον παρεκάλεσε να τον περιμένει, γιατί ο βασιλιάς έδωσε διαταγή εν τω μεταξύ να τον κλείσουν στη φυλακή, και να πωλήσουν το παι­διά του και τη γυναίκα του και τα υποστατικά του, για να ξεπληρωθεί το χρέος. Όταν όμως είδε τον δούλο του να πέφτει στα πόδια και να τον παρακαλεί, εκείνος, αφού τον είχε καταφοβίσει, τώρα όχι μόνο δεν τον έβα­λε στη φυλακή, όχι μόνο του έδωσε περιθώρια χρόνου, αλλά του εχάρισε και το χρέος».

Αυτός είν’ ο Θεός μας, στον οποίον χρωστάμε το πάντα, και αμαρτάνομε συνεχώς, και Τον προσβάλλου­με και Τον στενοχωρούμε. Κι Εκείνος αντί να μας κλείσει στην κόλαση και στη φυλακή, αντί να μας τι­μωρήσει —το κάνει κάποιες φορές, παιδαγωγικά, βέ­βαια— τί κάνει; Μας συγχωράει, μας αγκαλιάζει, αγκαλιάζει τον ένοχο, αγκαλιάζει τον αμαρτωλό, συγχω­ράει τον φταίχτη, και δείχνει άμεση καλοσύνη και στοργή στον κάθε ανθρωπάκο, εις τρόπον ώστε να αφήνει άφωνα το σύμπαντα και κατάπληκτο τον μέγα ε­χθρό της ανθρωπότητος και εναντιούμενο στον Θεό σα­τανά.

Εμείς όμως δεν καταλαβαίνομε αυτή τη φιλανθρω­πία και την αγάπη και την καλοσύνη και τη συγγνώμη του Θεού. Και γι’ αυτό δεν μπορούμε να συγχωρέσωμε τον συνάνθρωπό μας. Το λέει στη συνέχεια η παραβολή. Συνέχεια

Πνεῦμα ὁ Θεός (Ἰω. δ, 5-42)

 

 

«Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν».

 

Εἶναι πανθομολογούμενο ὅτι ὁ διάλογος τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴ Σαραρείτιδα εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ βαρυσήμαντους ποὺ διαβάζουμε στὰ Εὐαγγέλια. Ἐδῶ ἐπικεντρώνεται τὸ βάθος καὶ ἡ οὐσία τῆς χριστιανικῆς λατρείας.

Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Σαμαρείτιδα

Ὁ Χριστὸς πηγαίνει ἀπὸ τὴν Ἰουδαία στὴ Γαλιλαία. Ἀλλὰ «ἔδει δὲ αὐτὸν διέρχεσθαι διὰ τῆς Σαμαρείας» (Ἰω. 4,4), ἔπρεπε ὅμως νὰ περάσει ἀπὸ τὴ Σαμάρεια, μᾶς λέει τὸ Εὐαγγέλιο. Καὶ αὐτό, ὄχι γιατί ἦταν ὁ μόνος δρόμος ποὺ μποροῦσε νὰ χρησιμοποιήσει, θὰ μποροῦσε νὰ πάει καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ὄχθη τοῦ Ἰορδάνη. Ὅμως ἔπρεπε ὁπωσδήποτε o Χριστὸς νὰ περάσει ἀπὸ τὴ Συχάρ, γιὰ νὰ συναντήσει τὴ Σαμαρείτιδα. Αὐτὸ τὸ «ἔδει», δηλαδὴ αὐτὸ τὸ «ἔπρεπε» τῆς ἀνεξιχνίαστης βουλῆς τοῦ Θεοῦ, ἔστω καὶ ἂν σὲ μᾶς φαίνεται τυχαῖο, ἀπροσδόκητο καὶ ἀπρόοπτο, στὶς ποικίλες περιστάσεις καὶ τὰ γεγονότα τῆς καθημερινῆς μας ζωῆς εἶναι ἡ «μυστικὴ μέθοδος» ποὺ ὁ Θεὸς ἀκολουθεῖ, γιὰ νὰ μᾶς συναντήσει.

Ὁ Χριστὸς ἤθελε νὰ συναντήσει τὴ Σαμαρείτιδα «πλησίον τοῦ χωρίου ὅ ἔδωκεν Ἰακὼβ Ἰωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ» (Ἰω. 4,5), κοντὰ στὸ χωράφι ποὺ εἶχε δώσει ὁ Ἰακὼβ στὸ γιὸ του Ἰωσήφ. Οἱ Σαμαρεῖτες, μέσα στὶς αἱρετικὲς θρησκευτικές τους προτιμήσεις, ἦταν προσκολλημένοι στὶς δύο αὐτὲς βιβλικὲς μορφές, τὸν Ἰακὼβ καὶ τὸν Ἰωσήφ. Ἰουδαῖοι καὶ Σαμαρεῖτες βρίσκονταν σὲ μία διαρκῆ διαμάχη καὶ ἀντιπάθεια λόγῳ τῶν θρησκευτικῶν τους διαφορῶν. Αὐτὸ δὲν ἐμπόδισε τὸν Χριστό, κουρασμένο ἀπὸ τὴν ὁδοιπορία, νὰ καθίσει στὸ πηγάδι τοῦ Ἰακὼβ καὶ νὰ περιμένει, γιὰ νὰ συναντήσει τὴ Σαμαρείτιδα. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι πράγματι ὁ Θεὸς μᾶς ἀναζητᾶ, ἔρχεται πάντοτε καὶ μᾶς περιμένει στὸ δικό μας χῶρο, στὶς συνθῆκες τῆς δικῆς μας ζωῆς, στὶς ἀσχολίες καὶ τὰ ἐνδιαφέροντά μας, στὰ γεγονότα, στὶς ἐμπειρίες καὶ τὰ βιώματα τῆς καθημερινότητάς μας. Συνέχεια

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 14 Δεκεμβρίου 2014 – ΙΑ´ Λουκά

mega deipnoΠολλοὶ  εἶναι οἱ καλεσμένοι, λίγοι ὅμως οἱ ἐκλεκτοί 

(Λουκ. ιδ´ 16-24, Ματθ. κβ´ 14)

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ῎Ανθρωπός τις ἐποίησε δεῖπνον μέγα καὶ ἐκάλεσε πολλούς· καὶ ἀπέστειλε τὸν δοῦλον αὐτοῦ τῇ ὥρᾳ τοῦ δείπνου εἰπεῖν τοῖς κεκλημένοις· ῎Ερχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα. Καὶ ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες. ῾Ο πρῶτος εἶπεν αὐτῷ· ᾿Αγρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. Καὶ ἕτερος εἶπε· Ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. Καὶ ἕτερος εἶπε· Γυναῖκα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναμαι ἐλθεῖν. Καὶ παραγενόμενος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος ἀπήγγειλε τῷ κυρίῳ αὐτοῦ ταῦτα. Τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ· ῎Εξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ῥύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε. Καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος· Κύριε, γέγονεν ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστί. Καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· ῎Εξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμοὺς καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκός μου. Λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δείπνου. Πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί. 

Απόδοση σε απλή γλώσσα Συνέχεια

Ο Ύμνος της Αγάπης

 

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι. Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.
Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. Πάντα στέργει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.
Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται. Είτε γλώσσαι, παύσονται. Είτε γνώσις, καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γιγνώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν. Οταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. Συνέχεια

“Ο Κύριός μου και ο Θεός μου”

 

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής του Θωμά.

Ομολογία πίστεως

“Ο Κύριός μου και ο Θεός μου”

Κλεισμένοι στο υπερώο των Ιεροσολύμων ήταν οι δέκα μαθητές, αλλά απουσίαζε ο Θωμάς. Και αυτό γιατί τους διακατείχε μεγάλος φόβος μετά από τα όσα έζησαν κατά τη διάρκεια του Πάθους του Διδασκάλου τους. Ιδιαίτερα μετά το μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως, ο κίνδυνος καταδίωξής τους ήταν ιδιαίτερα έντονος.

Έτσι εξηγείται γιατί το βράδυ της Αναστάσεως οι μαθητές ήταν τρομοκρατημένοι και βρίσκονταν σε αμηχανία για το τί έπρεπε να πράξουν. Ξαφνικά όμως και χωρίς να ανοίξει η πόρτα του υπερώου εμφανίσθηκε ο Αναστάς Κύριος και είπε: “Ειρήνη υμίν”. Βέβαια δεν εμφανίσθηκε με το φθαρτό ανθρώπινο σώμα, αλλά με το νέο, το αφθαρτοποιημένο.

Η εμφάνιση αυτή συνδέεται πιο πολύ με την ανάγκη να τους ενημερώσει και να τους διαβεβαιώσει ότι το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου, στο οποίο είχαν κληθεί να γίνουν συνεργοί και αυθεντικοί μάρτυρες, θα συνεχιζόταν.
Για να τους στηρίξει λοιπόν στην πίστη και να μην τους αφήσει περιθώρια αμφιβολιών, τους έδειξε τα χέρια και την πλευρά Του προκειμένου να δουν τα σημάδια των πληγών Του που άφησε στο σώμα Του η Σταύρωση.

Παρών και ο Θωμάς Συνέχεια

Όταν η αγάπη «παιδεύει.»

 

«Ον αγαπά Κύριος παιδεύει. Ποιά η ερμηνεία αυτής της φράσης; Οι πολέμιοι του Χριστιανισμού λένε: Αφού ο Θεός παιδεύει αυτούς που αγαπάει, καλύτερα να μην πιστεύουμε. Ύστερα δεν είναι παθητική και μοιρολατρική μια τέτοια αντιμετώπιση εκ μέρους των Χριστιανών; Τι διαφορά έχει ο Χριστιανισμός από τις άλλες θρησκείες και μάλιστα από τον Βουδισμό και τον Μωαμεθανισμό που διδάσκουν την απάθεια;…»

Ο στίχος αυτός αποτελεί μέρος περικοπής από την προς Εβραίους επιστολή του αποστόλου Παύλου (κεφ. ιβ´ στ. 1-13). Ως μεμονωμένος στίχος, από όπου και έχει φερθεί εδώ, βρίσκεται στις Παροιμίες Σολομώντος (γ´ 12). Ο απόστολος Παύλος τον επαναλαμβάνει, τον ερμηνεύει και τον αναπτύσσει με τρόπο πειστικό. Ξεκινάει από τις δοκιμασίες και τις θλίψεις των μαρτύρων της πίστεως. Τι τράβηξαν και τι απερίγραπτα μαρτύρια υπέμειναν, για να μην προδώσουν την πίστη τους, αλλά να μείνουν πιστοί στο Θεό! Όλα αυτά τα γνώριζε ο Θεός και τα επέτρεψε, όχι για να τους τιμωρήσει, όχι να τους συντρίψει, αλλά να τους αναδείξει. Μικρού χρόνου η δοκιμασία και ο πόνος, μακρά όμως η τιμή και η δόξα και στη γη αυτή και στον ουρανό. Αυτούς τους μάρτυρες τους προβάλλει ο θείος Παύλος ως υποδείγματα θάρρους και υπομονής και ως πηγή εμπνεύσεως και παραδειγματισμού. Τι μας λέει; Συνέχεια

Ἕνας μικρόσωμος γίγαντας.

Zacchaeus2Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς διασώζει τὴνἀπροσδόκητη καὶ ἀσυνήθιστη γιὰ τὰ δεδομένα τῶν ἠθικιστῶν συνάντηση τοῦΖακχαίου μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὅταν Ἐκεῖνος εἰσῆλθε στὴν Ἰεριχὼ καὶ περνοῦσε μέσα ἀπὸ τὴν πόλη.
Ὁ ἀρχιτελώνης Ζακχαῖος ἦταν ἕνας πλούσιος ἄνθρωπος τῆς περιοχῆς. Ὅτανἔμαθε πὼς ἔφτασε στὴν Ἰεριχὼ ὁ Ἰησοῦς, προσπάθησε νὰ Τὸν δῇ ἀπὸ κοντά,ὅμως, ἐπειδὴ ἦταν μικρόσωμος καὶ τὸ πλῆθος ποὺ περικύκλωσε τὸν Διδάσκαλο στεκόταν ἐμπόδιο σὲ ἕνα τέτοιο ἐνδεχόμενο, ἀνέβηκε σὲ μία συκομουριά, ἀπ’ὅπου θὰ μποροῦσε νὰ Τὸν δῇ. Ἡ χαρά του ἦταν ἀπερίγραπτη, καθὼς ὁ ἴδιος καθημερινὰ γινόταν ἀντικείμενο ἀπαξίωσης τῶν συμπολιτῶν του. Προφανῶς δὲν φανταζόταν ὅτι ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ θὰ καταδεχόταν νὰ συνομιλήσῃ μὲκάποιον ποὺ συναυλιζόταν καθημερινὰ μὲ πόρνες καὶ ἀνθρώπους τοῦὑποκόσμου, μὲ κάποιον ποὺ ἦταν ὁ πιὸ μισητὸς ἀπὸ τοὺς μισητοὺς ἀνθρώπους τῆς πόλεως. Ἀπομυζοῦσαν οἱ τελῶνες τὴν περιουσία τοῦ λαοῦ, καθὼς τὸ ὕψος τῆς φορολογίας δὲν ἦταν καθορισμένο καὶ γι’ αὐτὸ ἀναγκάζονταν νὰ ἐπιβάλουν δυσβάσταχτους φόρους, γιὰ νὰ βγάλουν τὰ ἔξοδα τοῦ διορισμοῦ τους καὶ τὶςἀπαιτήσεις τῆς κεντρικῆς ἐξουσίας. Καὶ ὁ Ζακχαῖος ἦταν ὁ ἀρχηγὸς αὐτῆς τῆς…συμμορίας τῶν τελωνῶν. Ὑπάρχει μία ἀντίστροφη προοπτικὴ στὴνἑρμηνεία τῆς ἐνέργειάς του νὰ ἀνεβῇ στὴ συκομουριά. Βεβαίως καὶ δὲν ἐπεδίωκε νὰ κρυφτῇ. Ἢθελε νὰ δῇ τὸν Χριστό, ἀλλὰ ὅσο πιό ψηλὰ ἀνέβαινε στὸ δέντρο, τόσο φαινόταν καὶ ὁ ἴδιος καλύτερα. Τί σημαίνει αὐτό; Συνέχεια
Δεκέμβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Νοέ    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Αρχείο

ΙΕΡΟΝ ΕΥΧΕΛΑΙΟΝ

epikairoilogoi

Κάθε Δευτέρα ἀπόγευμα καί ὥρα 5:30μ.μ. στόν Ἱερό Ναό μας θά τελεῖται ἡ ἀκολουθία τοῦ Ἱεροῦ εὐχελαίου ὑπέρ ἐλέους καί ὑγείας. Θά ἀκολουθεῖ ἑσπερινό κήρυγμα ἀπό τον Πανοσιολογιότατο Ἀρχιμανδρίτη Νικόδημο Σιδέρη. Θέμα: Ἱστορίες ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ.

Καιρός

Σύνδεση | www.IMKBY.gr

Copyright © [2012]. All Rights Reserved.